Handboogsport, Een passie

Ooit gezien, dat handboogschieten? Wat bezielt die mensen?

Is het een hobby en een smoes om van huis te zijn, is de rivaliteitdrang een steeds weer nieuwe poging zich zelf, te bewijzen? Och, wij zullen het nooit snappen, wij leken, handboogschieten is een passie, niet met woorden te verklaren, dat zullen we ook niet proberen, we zullen slechts trachten iets van de grote geheimen te ontmantelen met een bescheiden “profielschets” van de handboogschutter(ster). Het is de man (of vrouw) die zowel geestelijk als lichamelijk sterk in de schoenen staat. Hij of zij beschikt over de rust en het concentratievermogen van een luipaard.
Het neerzetten van de voeten aan de schietlijn ,het traag omhoog brengen van de boog in de schiethoudíng, het minutieus richten, het gebeurt allemaal los van de wereld.
Een richtende schutter is zogezegd “nergens”. De wereld verkleint zich in zijn ogen tot die kleine, 25 af 90 meter verderop, op de concentrische cirkels van op de schietschijf (target) geplaatste geel (GOLD).
Dat geel is op dat ene, uit een keten van miljoenenogenblikken losgesneden, zijn hele wezen, zijn hele zijn.. Geen macht ter wereld kan de richtende goed geconcentreerde schutter  afleiden.
Er is op het toppunt van zijn concentratie alleen de roos, die is op dat moment zijn vriend of vijand. Het is een waar feest dat uitgekiende spel van de schutter(ster) boog en pijl van nabij te zien.
Kijk toch eens hoe hij zijn attributen streelt, hoe voorzichtig de pees (string) wordt omvat en trekt, als wil men deze geen pijn doen! Zie hoe liefdevol de pees aan de lippen komt, deze kust en sabbelt (suck), schutter, boog en pijl, het is een echt trio, een mini vriendenclub van wij – weten – het – samen – wel.
Wij begrijpen dat de resultaten er niet zo bar veel toe doen. In de ogen van de schutter zijn hoge puntenaantallen en de daaraan geknoopte eretekenen louter toegift op het genot van het schieten zelf.
Het is meegenomen, maar het hoeft niet. Dit verklaart ook, waarom de schutters die ” nooit tets maken” trouw, blijven aan kun passie. Zij kunnen zich er níet van losmaken. Punten of niet, de roos blijft trekken.

“The man behind the camera” zei vroeger eens meneer Kodak, ja die van her gele doosje.
Hij bedoelde te zeggen: wat voor dure camera men ook heeft, de man of vrouw die het ding vasthoudt maakt de foto. Zo is het ook met handboogsport. Het is de schutter die het hem doet. Een duurdere boog werpt eerst zijn vruchten af in de handen van de zeer ver gevorderden. Men begint met een eenvoudige boog met een standaardpijl, met goede instructie wordt men ingewijd in de kunst van de handboogsport.
De geroutineerde schutter kan pas iets uitrichten met het verfijnde materiaal. Daartoe rekenen we  niet alleen pijlen in alle gradaties en coderingen met de te onderscheiden eigenschappen, maar ook de geperfectioneerde bogen die soms het aanzien geven van een volwassen televisie antenne. Een dergelijk boog is voorzien van allerlei onbegrijpelijke piefjes en poefjes en in leken ogen nergens toe dienende ditjes en datjes. Instrumentenmakerwerk, dat is het, vizieren en stabilisatoren met secure instelmogelijkheden, aanleghulpstukken en zelfs akoestische klikkers (klicker), die met een tingeltje laten horen dat de pijl zijn startpunt heeft bereikt en de boog juist gespannen is.

Ja er zit toch heel wat in. Een schutter(ster( (Archer) is een knappe kop, die binnen het raam van zijn geliefde sport alles dient te weten van aerodynamica, van vluchtlijnen, van symmetrie, van transformatie van lichaamsenergie naar kinetische energie. Moeilijke dingen en begrippen, waar menig TH-student heel wat mee te stoeien heeft. De handboogsporter maakt het zich allemaal spelenderwijs eigen.
Worden de ware schutters geboren? Kletskoek. Schutters zijn schutters geworden van schutters, van de doorknede mannen en vrouwen die jongeren en ouderen in hun passie willen laten delen.
Handboogsporter als u wilt (schutter) wordt men niet van de ene dag op de andere, om de donder niet.

Herman Repping trainer A. © Nederlandse Handboog Bond en St Sebastiaan Zwolle.